Jackie

Jackie

"فیلم "جکی" به زندگی خصوصی و اجتماعی ژاکلین کندی ، بانوی نخست سابق آمریکا و چگونگی کنار آمدن وی با مرگ همسرش ، جان اف کندی می پردازد.

ژانر :

زندگی نامه | درام

امتیاز IMDb :

7.6

امتیاز منتقدین :

80/100

محصول کشور :

آمریکا | |

کارگردان :

Pablo Larraín

ستارگان :

Natalie Portman | Billy Crudup | John Hurt
نوشته شده در 1395/09/20

نقد فیلم جکی Jackie

منتقد : بن کرول

 

"جکی" با وجود بیوگرافی بودنش ، هیچگاه به یک مقاله ی تاریخی بدل نمی گردد و کاری هم ندارد که بر سر شخصیت های مختلف حاضر در فیلم چه آمد است ؟ در عوض ، اثر جدید پابلو لارین تلاشی زیبا و هوشمندانه است برای نمایش یک افسانه ی انسانی . این در حالی است که فیلم نشان می دهد که درباره چگونگی تبدیل شدن انسان به افسانه ، از آگاهی دقیقی برخوردار است. ناتالی پورتمن نیز در نقش ژاکلین کندی ، بانوی نخست آمریکا ، بهترین و پیچیده ترین نقش آفرینی تمام دوران بازیگریش را ارائه داده و به خوبی ، احوالات این زن قدرتمند را در روزهای پس از ترور همسرش در سال 1963 به تصویر کشیده است.

 

لارین شیلیایی که پیش از این با  آثاری چون "نه" و "نرودا" ، علاقه اش را به ساخت فیلم های نیمه مستند به اثبات رسانده است ، در اینجا با ظرافت ، نکته بینی و یک سبک بصری زیبا به نمایش پشت صحنه ی تاریخ آمریکا می پردازد که همین امر ، علاوه بر احتمال جایزه بردن پورتمن ، پتانسیل مواردی چون طراحی صحنه و لباس ، طراحی تولید ، فیلمبرداری و سایر موارد فنی را در فصل جوایز افزایش می دهد.

 

نوآ اوپنهایم (دونده مارپیچ) در فیلمنامه ی خود ، سعی می کند اتفاقات را در قالبی کلاسیک پیش ببرد. جکی اندکی پس از ترور همسرش ، در خانه ی خود در بندر هایانیس واقع در ماساچوست توسط خبرنگاری جدی و با نزاکت (بیلی کروداپ) مورد مصاحبه قرار می گیرد ، چرا که بسیاری از مردم آمریکا منتظرند تا نقطه نظرات وی را درباره ی حقایق پیرامون تیراندازی دالاس بشنوند. جکی در طول مصاحبه با وجود شکنندگیش ، با فهمیدگی و سکوت ، خود را در میان تلاطم اندوه و خشم کنترل می کند و هیچگاه کلامی غیر منطقی به زبان نمی آورد چرا که او در طول مدتی که عنوان بانوی اول کشور را در اختیار داشت ، بیش از هر کس دیگری با ملاحظات قدرت و مقبولیت مردمی آشنا شده است.

 

فیلم در صحنه هایی گریزی می زند به برنامه تلویزیونی "تور کاخ سفید" که در این لحظات ، جکی به شکل کنایه آمیز و بسیار بامزه ، در نهایت ناشی گری سعی می کند همچون مریلین مونرو سخن بگوید. لارین همانطور که در فیلم "نه" هم نشان داده بود که در بازآفرینی برنامه های تلویزیونی که هنوز آرشیو آنها موجود است یا مردم از آن خاطره دارند بسیار با مهارت عمل می کند ، در اینجا نیز ، با اوج دقت و زیبایی دست به بازآفرینی این برنامه می زند.

 

از قطعات دیگر فیلم که به شکل حساب شده ای در کنار یکدیگر قرار گرفته اند ، می توان به لحظاتی قبل و بعد از ترور جان اف کندی و کت و شلوار و کلاه صورتی مشهور جکی ، صحنه ی تشییع جنازه ی کندی در آرامگاه آرلینگتون ، بحث جکی با کشیش (جان هارت) درباره زندگی و ازدواج و معنای آنها و ترک کاخ سفید با ورود رئیس جمهور جدید ، لیندون جانسون اشاره کرد.

 

لارین با قرار دادن صحنه ی تحلیف جانسون بلافاصله پس از ترور کندی ، یک توالی تلخ و تکان دهنده را به نمایش می گذارد. اینکه چگونه جکی ، ناگهان از بانوی نخست آمریکا تبدیل به بیوه ای شده که حالا تمام نگاه ها متوجه اوست و اکنون ناچاراً باید قلمرویی را که خود او ، در ساختن آن نقش پر رنگی داشت را ترک کند.

 

از دیگر چهره های کلیدی فیلم می توان به کاسپر فیلیپسون در نقش جان اف کندی ، گرتا گرویگ در نقش نانسی تاکرمن ، منشی و محرم اسرار جکی و پیتر سارسگارد در نقش بابی ، برادر شوهر جکی که به عنوان دادستان ، حسابی بابت مرگ برادرش و از دست رفتن قدرت عصبانی است اشاره کرد.

 

پورتمن با نقش آفرینی چند وجهی و ماهرانه ی خود ، توازن زیبا و بسیار ظریفی را بین تمایلات و احساسات درونی جکی ، با آنچه که در مصاحبه هایش به عنوان زنی آماده ی نبرد از خود نشان می دهد برقرار می کند.

 

اگر چه لارین در این اثر ، با استفاده از جلوه های بصری متنوع و استفاده ی بجا از رنگ ها ، ساختار جذاب و پیچیده ای را بوجود آورده اما  در بعضی لحظات ، طولانی شدن بیش از حد مکالمات و اندازه ی سکانس ها ، باعث خسته کننده شدن اثر می شود. "جکی" را می توان از نظر فضای تئاترگونه و موضوع و حجم دیالوگ ها با فیلم "فراست / نیکسون" ران هاوارد مقایسه کرد که البته آن فیلم نمونه ی موفق تری است یا مثلاً تعدادی از آثار الیور استون.

 

رویکرد شناور لارین در سبک کارگردانی به همراه نقاط ظریف موجود در فیلمنامه ، از "جکی" ، پازلی زیبا با قطعات ریز و درشت می سازد . استفان فونتین به عنوان فیلمبردار ، با به تصویر کشیدن فضای پر زرق و برق کاخ سفید و در کنار آن ، نمایش فضای پاییزی و پژمرده ی لحظات مصاحبه ی ژاکلین ، تضاد زیبایی را در جهت پیشبرد حس کلی داستان ارائه می دهد. میکا لوی انگلیسی نیز که پیش از این ، موسیقی متن تاثیرگذاری را برای فیلم "زیر پوست" ساخته بود ، در اینجا با ساخت یک موسیقی غنی و البته متعارف تر ، با خودداری از ایجاد تاثیرات عاطفی مستقیم در مخاطب و دوری از ملودی های سوزناک ، سعی می کند بیشتر روی ناخودآگاه شنوندگانش اثر بگذارد.

 

در پایان می توان گفت "جکی" تداعی کننده ی تجربیات یک زن است که با وجود سرخوردگی هایش ، به ما می آموزد که چگونه می توان در سخت ترین شرایط ، برخاست و به راه ادامه داد. حتی اگر این زن ، روزگاری بانوی اول قدرتمندترین کشور دنیا بوده باشد.

 

اختصاصی هنرنما

 

 

 

دیدگاه کاربران
نام: