نوشته شده در 1395/07/28
گفتگو با کارترین دنو ؛ از فون تریه و تروفو تا ترامپ

گفتگو با کارترین دنو ؛ از فون تریه و تروفو تا ترامپ

کاترین دنو در دیداری صمیمی با برنارد تاورنیه و تیری فرمو به سوالات آنها درباره ی سال های سپری شده ، فرانسوا تروفو ، هالیوود و دونالد ترامپ پاسخ داد.

کاترین دنو ، بازیگر سرشناس سینمای فرانسه ، جمعه ی هفته ی گذشته جایزه ی افتخاری لومیر (معادل جایزه ی نوبل) را در حضور جمعی از بزرگان سینما ، در شهر لیون دریافت نمود. رومن پولانسکی ، برنارد تاورنیه ، تیری فرمو ، کوئنتین تارانتینو ، لمبرت ویلسون و دختر دنو ، کیارا ماسترویانی از جمله کسانی بودند که در هنگام اهدای این جایزه به این بازیگر افسانه ای ، روی صحنه حضور داشته و به تشویق وی پرداختند.

 

کاترین نیز پس از دریافت این جایزه از دستان رومن پولانسکی ، در حالی که اشک در چشمانش حلقه زده بود ، جایزه ی خود را به تمام کشاورزان فرانسوی تقدیم کرد. دنو سالها قبل ، در نخستین فیلم انگلیسی زبان پولانسکی ، تحت عنوان "انزجار" به بازی پرداخته است.

پیش از آغاز این مراسم ، دنو در دیداری صمیمی با برنارد تاورنیه و تیری فرمو به گفتگو با این دو چهره پرداخت و به سوالات آنها درباره ی سال های سپری شده ، فرانسوا تروفو ، هالیوود و دونالد ترامپ پاسخ داد.

 

(درباره کارنامه ی بازیگری خود و همکاری با لارس فون تریه)

 

من هیچگاه خودم را به عنوان یک بازیگر مؤلف در نظر نمی گیرم. وقتی به گذشته و به فیلم هایم نگاه می کنم ، می بینم که بیشتر در مقابل دوربین بودم تا پشت آن. در این مورد سخت ترین موضوع انتخاب نقش هاست. شما هیچ قطعیتی درباره نتایج فیلم ها ندارید. با این حال من این شانس را داشتم که با تعدادی از کارگردانان بزرگ و بسیار جوان سینما کار کنم. فقط بیست سال داشتم که با ژاک دمی آشنا شدم و بعد از آن موزیکال "چیتر های شربورگ" را با هم کار کردیم. سالها بعد به لارس فون تریه نوشتم که خیلی دوست دارم در فیلمی با او همکاری کنم. این طور شد که در موزیکال "رقصنده در تاریکی" به کارگردانی او در کنار بیورک بازی کردم.

 

(درباره هالیوود)

 

وقتی برای بازی در فیلم "شیاد" به کارگردانی رابرت آلدریچ انتخاب شدم ، خیلی ها به من هشدار دادند که قید این فیلم را بزنم. می گفتند آلدریچ در سینما به بدخویی شهرت یافته و در هنگام فیلمبرداری با بازیگرانش بسیار بد تا می کند ، اما او رفتار بسیار خوبی با من داشت. برت رینولدز هم به عنوان نقش مقابل من در فیلم بسیار دوست داشتنی بود و سر فیلمبرداری دائماً با من شوخی می کرد. از فیلم "به پیش یا بمیر" هم خاطرات بسیار خوبی در ذهنم باقی مانده است. یک تولید عظیم هالیوودی به کارگردانی دیک ریچاردز درباره ی یک لژیون خارجی که به همراه ترنس هیل و جین هاکمن در اسپانیا تصویربرداری شد. پیش از "به پیش یا بمیر" در دیگر فیلم ریچاردز ، با عنوان "بدرود عشق من" هم دوست داشتم که بازی کنم خصوصاً این که رابرت میچام در نقش اصلی فیلم حضور داشت. اما متوجه شدم که میچام به جای آماده شدن برای صحنه های دشوار ، ترجیح می دهد که تنیس بازی کند و همراهان خود را نیز فیلم به فیلم عوض می کند. اگر چه من او را در دنیای بازیگری می پرستم اما این اتفاقات به هیچ وجه نشانه های خوبی برای من نبود. با توجه به اینکه این فیلم ها چندان موفق از آب درنیامدند ، در ادامه دیگر طرح خوبی هم به من پیشنهاد نشد تا اینکه تصمیم گرفتم دوباره به سینمای فرانسه بازگردم. اینچنین بود که تعداد کارهای من در هالیوود از دو فیلم فراتر نرفت. اگرچه من خیلی پاریسی نیستم ولی به شدت احساس فرانسوی بودن می کنم.

(درباره منتقدین جشنواره کن)

 

خاطرم هست که در سال 1973 ، به همراه مارسلو ماسترویانی برای نمایش فیلم "پرخوری بزرگ" به کن آمدم. در آنجا واقعاً از برخورد منفی منتقدان و خشونتی که آنها برای مقابله با فیلم در پیش گرفتند به شدت جا خوردم. در این میان زنی روی صورت مارکو فرری ، به عنوان کارگردان این اثر تف انداخت.

 

(درباره همکاری با فرانسوا تروفو و ژان پل بلموندو در فیلم "زیبای می سی سی پی")

 

تروفو در مسیر تولید فیلم ، دوست داشت تمام کارها را خودش شخصاً انجام دهد بنابراین او تصمیم گرفت تصویربرداری کار را به ترتیب وقایع زمانی ماجراها در فیلم به پیش ببرد. در طول فیلمبرداری ، گاهی دیالوگها را یک روز قبل از گرفتن آن صحنه ها می نوشت و به دست ما می رساند. بلموندو نیز که همواره نقش انسان های منفعل و عاشق پیشه را بازی می کرد ، هیچگاه در این فیلم به عنوان یک شخصیت فاتح پذیرفته نشد که این موضوع با توجه به قدرت بلموندو شرم آور به نظر می رسید. تروفو معتقد بود که زندگی جالب تر از سینماست در حالی که من خلاف این را فکر می کردم. با این وجود او بسیار پر شور بود و دوست داشت در فیلم هایش به قصه گویی بپردازد.

 

(درباره سیاست و دونالد ترامپ)

 

من پیش از این در مواردی چون قانون سقط جنین و مخالفت با اعدام مجرمان به مبارزه پرداخته ام ، با این وجود نمی توانم بگویم زنی هستم که درگیر مسائل سیاسی است. من هرگز مبارزه ی سیاسی نکرده ام مگر اینکه دلیل خوبی برای آن داشته باشم.

 

و ترامپ ؟

حتی بدون در نظر گرفتن موهایش ، باز هم از او خوشم نمی آید.

 

 

اختصاصی هنرنما

بازگشت به لیست
دیدگاه کاربران
نام: